Schrijven, je begint er mee... Maar wanneer net?


Foto Bernand Dewulf door © Lucas Vallaeys

Op deze vraag kon zelfs Bernard Dewulf (Vlaams dichter, columnist, journalist en kunstkenner) geen antwoord geven. In zijn herinneringen leek het net of hij altijd heeft geschreven, dat vertelde hij toch toen hij onze school een bezoekje bracht op 13 oktober. Om te bewijzen dat hij altijd al schrijfkriebels had, haalde hij een "boekje" tevoorschijn. In feite was het niet zozeer een boekje, maar meer een paar papieren met een nietje er doorheen. Op het eerste blad van het papieren bundeltje stond Dewulf Bernard, Tien Gedichten Met De Hand Geschreven, in het typische handschrift dat je van een negen- of tienjarige jongen verwacht. Ja, u, lieve lezer, heeft het natuurlijk al door, dit zouden tien gedichtjes zijn van de kleine Bernard. "'Zouden'?", denkt u nu, "bedoelt u niet 'zijn', journalist?" Neen, 'zouden' is correct want er bleken uiteindelijk maar twee gedichtjes die neergepend waren door de kleine Bernard Dewulf.


Onze aandachtige derde graad

Toen hij jong was, schreef Dewulf gedichtjes over jongetjes die gingen jagen en toen hij ouder was over zijn eerste liefje. Nu schrijft hij ook nog graag gedichten, maar hij heeft toch een zekere zwakke plek in zijn schrijvershart voor zijn kinderen. Hij heeft enorm veel kleine verhaaltjes over de streken en de uitspraken van zijn dochter en zijn zoon. Het is grappig dat je zijn kinderen mee ziet opgroeien en je soms bij jezelf denkt: "Ja, dat had kleine ik ook wel kunnen zeggen.", of "Zo een dingen deed ik ook als kleine uk."